ថ្ងៃនេះកូនស្រីខ្ញុំទាំងពីរបានប្ដូរទីលំនៅ ចេញពីទីក្រុង Portland ទៅ Tualatin ជាមួយ
ម៉ាក់និងយាយតារបស់ពួកគេ ។ កាលនៅជិតនេះ ខ្ញុំតែងតែទៅយកគេមកផ្ទះពេលខ្ញុំ
ចេញពីធ្វើការ ។ ឥឡូវ ខ្ញុំមិនអាចទៅយកពួកគេមកផ្ទះបានទៀតទេ ព្រោះកន្លែងនៅ
ឆ្ងាយ ពិបានដឹកទៅដឹកមកពេលដែលខ្ញុំទៅធ្វើការ ។ មើលទៅមានតែថ្ងៃសៅរ៍អាទិត្យ
ទេ ទើបបានជួបមុខកូន ។
ខ្ញុំគិតថាចាំពួកគេអាយុបានដប់ឆ្នាំចាំអោយទូរសព្ទប្រើ តែឥឡូវមិនបាច់ចាំដល់ពេល
នោះទេ ព្រោះខ្ញុំចង់អោយពួកគេទូរសព្ទមកខ្ញុំតាមសេចក្តីត្រូវការរបស់គេ ។ ម្យ៉ាងទៀត
ខ្ញុំចង់ទូរសព្ទទៅនិយាយលេងជាមួយកូនពេលដែលខ្ញុំនៅកន្លែងធ្វើការ ។ ធ្លាប់ពេល
ចេញពីធ្វើការ មានកូនប្រលែងលេង ដល់ឥឡូវច្បាស់ជាស្ងាត់ហើយខ្ញុំ ។ តែសំណាង
ដែរ ព្រោះកន្លែងនោះនៅជិតកន្លែងខ្ញុំធ្វើការ ។
ប្រហែលជាត្រូវទៅដឹកកូនទៅញ៉ាំបាយថ្ងៃត្រង់ជាមួយហើយមើលទៅ ។
ខែ មិថុនា 29, 2009 at 11:57 ល្ងាច
បង ម៉ន ឯងមានកូន….ចំនែកខ្ញុំវិញមិនដឹងជាថ្ងៃណាទេបងអ្ហើយ…? មានតែនៅកម្លោះចឹងសិន ទៅចុះ
ខែ មិថុនា 30, 2009 at 6:52 ល្ងាច
ចង់មានកូនគឺងាយតើប្អូន តែការចិញ្ចឹមទទួលខុសត្រូវទេ ដែលជារឿងពិបាកនោះ ។ នៅកម្លោះយួរក៏ល្អដែរ ព្រោះមិនសូវឈឺក្បាល
ខែ មិថុនា 30, 2009 at 7:29 ល្ងាច
ថាមានប្រពន្ធ មានកូន ឈឺក្បាល តិចល បងស្រីដាក់ ពីរពិលបង!!
ខែ មិថុនា 30, 2009 at 11:17 ល្ងាច
យើសបងសម្លាញ់ សុទ្ធតែ “ នៅកម្លោះយូរក៏ល្អដែរ ព្រោះមិនសូវឈឺក្បាល” ។ តិចដល់ថ្ងៃណាឈឺ មកត្អូញ អូនជួយញីក្បាល អូនជួយធ្វើសរសៃរ អូនជួយច្របាច់ដៃជើងអីហ្នឹង ច្បាស់ជាដាំទឹកក្ដៅកោសស្បែកបងឯងអោយស មិនបាច់ទៅត្រាំទឹកដោះគោអីទេ ហាហាហាហា
ខែ កក្កដា 1, 2009 at 12:44 ព្រឹក
ថាហើយថាទៀត ឡូវបងស្រីដូរស្ទីលមកស្រុះទឹកក្តៅវិញ ម្យ៉ាងដែរ!!
ខែ កក្កដា 1, 2009 at 1:12 ព្រឹក
បងស្រីអាណិតបងប្រុសផងកុំដល់ថ្នាក់ស្រុះទឹកក្តៅសំលៀងតែកាំបិតចាំនៅផ្ទះទៅបានហើយ!
ខែ កក្កដា 1, 2009 at 7:02 ព្រឹក
មិនអោយប្តូរស្ទីលដាំទឹកក្ដៅយ៉ាងម៉េច បើគាត់យកពិលលាក់ទុកអស់ហើយហ្នឹង ។ ដាំទឹកក្ដៅមើល មិនដែលគាត់លើកចង្រ្កានហ្គាសប៉ុណ្ណាប៉ុណ្ណីយកទៅលាក់ទុកទៀត ហាហាហាហា
ខែ មិថុនា 30, 2009 at 1:27 ព្រឹក
ហាហា យកម៉ែប្រពន្ធមួយនឹងគេទៅបងឌឺ ហាហា
ខែ មិថុនា 30, 2009 at 7:43 ព្រឹក
កូនស្រី ម៉ន មានវាសនា ជាង ខ្ញុំព្រោះខ្ញុំ មិនទាន់មានទូរស័ព្ទដៃប្រើផង នៅប្រើទូរស័ព្ទ ដាក់កាក់នៅឡើយ !
ខែ មិថុនា 30, 2009 at 5:32 ល្ងាច
បងស្វា ឯងបានប្រើទូរស័ព្ទ ញាត់កាក់វាគ្រាន់បើជាខ្ញុំហើយចឹង…កាលពីមុនខ្ញុំនៅកំពង់សោម ពេលឆ្លើយឆ្លងជាមួយសង្សារខ្ញុំប្រើ កំប៉ុងទឹកដោះគោចង់ជាមួយខ្សែអំបោះ….ភ្ជាប់ពីផ្ទះខ្ញុំទៅផ្ទះសង្សារ ប្រហែលជា 40 ទៅ 50 ម៉ែត….នេះព្រោះតែគ្មានលុយទិញទូរស័ព្ទ…..ហិហិហិ
ខែ មិថុនា 30, 2009 at 6:56 ល្ងាច
អេ ! អាហ្នឹងខ្ញុំធ្លាប់ប្រើដែរតើ សម្បាយអស់ទាស់ម៉ង
ខែ កក្កដា 1, 2009 at 9:08 ព្រឹក
សាម៉ាឌីមានសង្សា មិនឡូយជាងខ្ញុំ ហេតុហ្នឹងហើយបានខ្ញុំអត់ទូរស័ព្ទប្រើហ្នឹងណា បើមានអត់អ្នកណា និយាយជាមួយបើកាន់ឲ្យតែមានៗ ប្រហែលជាមានសង្សា មិនដឹង សាម៉ាឌី គិតថាយ៉ាងមេចដែរអាចឹង ?
ខែ មិថុនា 30, 2009 at 6:55 ល្ងាច
មកពីបងឯងមិនព្រមទិញប្រើទេដឹង ?
ខែ មិថុនា 30, 2009 at 9:18 ព្រឹក
ហេតុអីបានជាកូនបងម៉ន ត្រូវទៅនៅកន្លែងផ្សេងចឹង? ម៉េចក៏មិននៅជាមួយគ្នាទៅបង??
ខែ មិថុនា 30, 2009 at 6:58 ល្ងាច
មកពីខ្ញុំនៅតែឯង អត់មានអ្នកណាមើលកូនពេលខ្ញុំទៅធ្វើការ ។ កូននៅជាមួយម៉ាក់គេមានយាយតានៅជាមួយ គ្រាន់បានជួយមើល ពេលម៉ាកគេទៅធ្វើការ ។
ខែ មិថុនា 30, 2009 at 5:13 ល្ងាច
ប្រើទូរស័ព្ទលើមានខ្សែ បានមិនសូវមានផលប៉ះពាល់!
រាល់ថ្ងៃ ខ្ញុំដាក់ទូរស័ព្ទដៃក្នុងហោប៉ៅខោ ភ័យខ្លាចតែអត់កូនទេ!
ខែ មិថុនា 30, 2009 at 7:07 ល្ងាច
អ្នកណាគេថាចឹង ? អីចឹងបានជាអូនសម្លាញ់ខ្ញុំសួរខ្ញុំថា ៖ បងឯងដាក់ទូរសព្ទនៅណា ? ខ្ញុំប្រាប់ថា៖ ដាក់ក្នុងកាប៉ៅខោ ។ ស្រាប់តែអូនសម្លាញ់ខ្ញុំស្រែកថា ៖ យី ! បងឯងយកវាទៅដាក់អីនៅកន្លែងហ្នឹង !
ការពិតមកពីមានគេថាអីចឹងសោះ ចំមែនម៉ង
ខែ មិថុនា 30, 2009 at 7:32 ល្ងាច
លឺគេថា ចេះតែខ្លាចទៅបងអើយ!! វៗ ងាប់មេជីវិតអស់ ស៊យធំហើយ ដាច់ពូជ ព្រះអង្គម្ចាស់អស់!
ខែ កក្កដា 1, 2009 at 9:12 ព្រឹក
អាហ្នឹងវាអាចឹងហើយ តែទូរស័ព្ទ រ៉ោយូរៗ វាដាស់អាអូន ឲ្យភ្ញាក់ ដល់យូរៗទៅ អាអូន ខ្ជិលងើប ដល់ពេលចូល ប្រយិទ្ធក្នុងសមរភូមិ មុខជាបរាជ័យហើយ!
ខែ មិថុនា 30, 2009 at 5:26 ល្ងាច
ខ្ញុំគិតទៅរកទិញ ទូរស័ព្ទមួយដែរសិន រកអាមួយណាដែលកាលិបជាងគេបំផុត គឺ អិនចុចពិល….អាហ្នឹងវាទាន់សម័យនៅស្រុកខ្មែរ អ្នកណាក៏ស្គាល់ដែរ៕
ខែ មិថុនា 30, 2009 at 7:11 ល្ងាច
អាហ្នឹង ខ្ញុំអត់ស្គាល់ទេ
ខែ មិថុនា 30, 2009 at 7:43 ល្ងាច
អាទូរស័ព្ទ ម៉ាក អិនចុចពិលហ្នឹង 1 តម្លៃប្រហែលជា 15 ដុល្លា កាលពីមុនមានគេលក់អោយខ្ញុំតែ 5 ដុល្លាទេ តែខ្ញុំអត់លុយទិញ….សុខចិត្តប្រើប្រាស់អា ដោតកំប៉ុងទឹកដោះគោជាមួយខ្សែអំបោះវិញល្អជាង ព្រោះមិនចាំបាច់បញ្ចូលកាតទូរស័ព្ទ….